نگاهی به فیلم نامه:

در دین مسیحیت اعتراف و اقرار به گناهان از مقدس ترین ارزش های دینی است که در فیلم اعتراف می کنم این موضوع به زیبایی به تصویر کشیده شده است.مسیحیان بر این اعتقادند که پس از انجام یک گناه با اعتراف به گناهانی که انجام داده اند و ابراز نا امیدی از انجام این گناهان در نزد یک کشیش باعث بخشش این گناه و ایجاد راحتی وجدان می شود.همچنین کشیش نیز باید این اعترافات را همچون رازی در درون خود تا مرگش نگاه دارد و هیچ گونه استفاده شخصی از این اطلاعات نکند.هر چند چنین کشیش و انسانی کم پیدا می شود ولی در این فیلم با چنین شخصی طرف هستیم که این بار از رازی بزرگ یعنی راز یک جنایت با خبر هستیم.این کشیش که خود به عنوان یکی از مظنونین اصلی جنایت تحت بازپرسی پلیس است در هیچ شرایطی از موقعیت خود سوءاستفاده نمی کند و تنها خود را بی گناه معرفی می کند ولی کاراگاهان از آنجایی که قاتل را تا کلیسا دنبال کرده اند می دانند که  قاتل خود کشیش است یا کشیش از قاتل اصلی باخبر است تا اینکه حتی کشیش را به دادگاه می کند و مردم شهر کشیش را که نماینده انسان های درست کار و مسیحیت است را سرزنش می کنند و شروع به نا سزا گویی بر علیه او می کنند.در حالی که کاراگاه پرونده کم کم به قاتل اصلی مشکوک می شود و به قول خودمان به قاتل یک دستی می زند تا اینکه قاتل خود را لو میدهد!

..Crushed lips don't talk

هرچند چنین اشخاص بزرگ دلی بسیار کم وجود دارند ولی این فیلم می تواند تبلیغ بسیار زیبایی برای اعتراف به گناه و تصویر بسیار زیبایی از کشیشان و روحانیون دین مسیحیت ارائه دهد که هر بیننده ای را مجذوب چنین شخصیت بزرگی بکند.

لبهایت را فشار بده و کلمه ای سخن نگو!

آلفرد هیچکاک کارگردانی این فیلم را که بر اساس یک نمایش نامه اثر   Paul Anthelme است بر عهده دارد. وقتی لوئیس بونوئل کارگردان اسپانیایی که همگان آثار او را ستایش می کنند هیچکاک و آثارش را ستایش می کند بیشتر می توان به ارزش آثار این سلطان دلهره جهان پی برد.کارگردان ۳۰۰ پوندی هالیوود و کاندیدای ۵ اسکار علاقه  زیادی به دوربین دارد در صورتی که در اکثر فیلمهایش در سکانسی بازی می کند.در فیلم اعتراف می کنم نیز در سکانسی بر روی پله ها قدم می زند.